18 Oct, 2017

Portretten 2003-2006

Christina - Juli 2004

Veel kracht met een peperkoekenhart

Bij Christina overheerst buiten de weelderige boerenlucht. De landbouwers hebben net de weiden bemest. Het ontvangstcomité aan het hek bestaat uit twee honden: een grote forse en een kleine tengere. Binnen zitten Christina en haar partner Annick aan de keukentafel. Christina is groot en robuust, Annick is een kopje kleiner en heeft een pak minder borstomvang. Annick noemt Christina steevast Chris en spreekt haar partner nog aan met hij. “De macht der gewoonte”, zegt Annick. Christina neemt dit ongemak erbij. Sinds een maand heeft ze een nieuwe job. 8 op 10 geeft ze haarzelf nu.

Christina: Ik ben iemand die heel hard is. Mensen die er niet mee kunnen leven leggen hun kop er maar bij neer en die kijken er maar naast... Daardoor ben ik wel een paar keer met mijn hoofd tegen de muur gelopen, ook op mijn vorig werk. 13 jaar lang was ik er. De laatste drie jaar was ik op de afdeling fabrieksbeveiliging aan de slag. Je moet er in team werken. Op een bepaald moment moest ik met een collega brandslangen gaan testen op waterdichtheid. Hij weigerde met me samen te werken. De chef verplichtte hem. Het is een heel stille werkdag geweest. Een paar vrienden van hem, ook collega’s van buitenlandse origine, hebben me buiten gepest. De andere werkmakkers die het niet graag hadden, zwegen erover. We spraken nog wel over zaken, maar niet over het thema... Ze aanvaardden me zoals ik was, maar gingen het thema uit de weg. Ik had een droomjob...

Ik raakte in een depressie en ben een half jaar later enkel nog teruggegaan om mijn ontslag te geven. Ik had toen al ander werk gevonden. Ik heb net zoals iedereen een job nodig om te verwezenlijken wat ik wil. Ook om te leven, want we gaan graag weg... Mijn nieuwe collega’s hebben er wat moeite mee omdat ze niet weten hoe me te benaderen. Ik word aanvaard zoals ik ben. Op de personeelsdienst waar ik het vandaag gezegd heb, tasten ze nog wat in het duister. Hun grote vraag is: “Hoe moeten we met haar omgaan?” Maar ik mag blijven. De mensen waarmee ik samenwerk wisten het al vanaf de tweede week. Ze weten niet goed hoe ze me moeten aanspreken. Voor hen is het Chris. Anderen komen vanuit de hele fabriek kijken, als een soort attractie... (lacht)

Annick: Ik zeg ook Chris. Voor mij is het een mannen- en een vrouwennaam. Ik spreek nog altijd over hij en dat begint wel wat moeilijk te worden, zeker tijdens het weekend als we weggaan.

Christina: Ik hecht wel belang aan het hij/zij. Zeker tijdens het weekend, als ik dan uitga is het zij. Tijdens de week ben ik minder streng. De collega’s maken tussendoor wel grapjes: “Da wijveken...” en “Da vrouwmens heeft nogal macht zeg.” Op dit ogenblik stoort het me niet. Eenmaal mijn naam op de documenten aangepast is, zal ik er wel op toezien.

Annick: We kennen mekaar net één jaar. Eerst via de chat met als nickname ChristinaTG. Ik zag Chris als een hele lieve vrouw. Na een week hoorde ik via de telefoon de stem van een man, maar dat deerde me niet. We spraken af op de Sinksenfoor in Antwerpen. Hij durfde niet opkijken naar me... (lacht) Hij zat onder het dashboard van de wagen. Toen het kopje naar boven kwam...

Christina: ...het was liefde op het eerste zicht. Het was voor mij de allereerste keer dat ik op straat kwam als vrouw, op en top, make up inbegrepen. Voor mij was het ijs definitief gebroken. Ik had het gevoel dat Annick een zus was voor me. Zij heeft de dingen echt op gang gebracht. Door haar heb ik mijn mannenkleren weggedaan. Ik praatte over hormonen nemen. Ze stonden al meer dan een half jaar in mijn kast. Ze zei dat ik ermee moest beginnen.

Annick: Bij mijn familie werd het nieuws redelijk goed ontvangen. Ze steken hun hoofd wel wat in het zand. Mijn moeder aanvaardt het, maar staat er niet bij stil. Ik had schrik voor de reactie van mijn zoon van 17, geen makkelijke leeftijd. Ze willen zichzelf bewijzen, vrienden komen mee naar huis, het typische machogedoe...

Christina: Maar hij geneert er zich niet voor. Hij gaat me mij mee naar de winkel en naar de stad om te shoppen, ongeacht hoe ik gekleed ben. Zo lopen er niet veel rond. Hij behandelt me als een vrouw, als een tweede moeder. Mijn hoed af voor een jongen van 17. Ik heb zelf een zoon van bijna 9. Hier thuis gaat het wel. Tegenover zijn vriendjes is het moeilijk.

Annick: Als we hem naar de scouts doen, heeft hij het liefst dat Chris in de wagen blijft zitten. Ik mag uitstappen, maar Chris niet. Dat zal wel veranderen met ouder worden.

Christina: Ik was altijd met mijn vader begaan. Hij aanvaardde het en steunde mij, maar hij is een jaar later gestorven. Mijn moeder die zie ik al van voor mijn transitie niet. Ik heb nog één keer de moeite gedaan om uit te leggen wie ik ben. Het enige wat ze vroeg was: “Je bent toch nog niet met hormonen bezig? Dat gaat wel over...”. En dan heb ik gezegd: “We sluiten hier het hoofdstuk.” Ik heb met haar gebroken.

Sinds ik in februari in gesprek ben bij het Genderteam in Gent gaat alles veel beter. Ik ben daar na het eerste gesprek buiten gekomen als een heel ander mens. Ik was wel wat bang omdat ik al van juli van vorig jaar aan de hormonen zat. Ik heb de spelregels niet echt gevolgd, maar goed...

Annick heeft het een beetje onderschat. Sommige mensen beschouwen de transitie als een full time job... Voor mij is het continue knokken om er goed uit te zien. (Aarzelt...) Ik ben wel veel met mezelf bezig.

Annick: Dat is zo, maar dat neem ik hem ook niet kwalijk. Daar kan ik allemaal best mee leven. Ik heb het wel wat moeilijk met de keuze van Chris om zich ook te laten opereren, maar moet er me wel bij neerleggen. Wat de toekomst brengt dat weet ik niet. Als ik met Chris op stap ga zoals hij nu gekleed is dan zal ik hem nooit een hand geven of arm in arm lopen. Dat doe ik niet... Als hij buitenkomt met een mannenbroek of een hemd of zo, dan loop ik graag met hem aan mijn arm. Dat heeft niets te maken met al dan niet graag zien, of beschaamd zijn... Het houdt mij wat  tegen. Ik ben geen lesbische vrouw... punt uit. Ik heb graag seks met een man. Maar een andere man interesseer me niet. Ze mogen nog de schoonste venten voor me zetten, dat interesseert me niet. Ik hou van gevoelige mannen.

Juli 2004