18 Oct, 2017

Portretten 2003-2006

Melina - Augustus 2004

Als man werken, als vrouw genieten van het leven

Melina komt in een winkelstraat tussen de mensenmassa aanstappen. Ze moet op naaldhakken de kasseien tussen de tramsporen goed in de gaten houden. De blonde deerne blijft een opvallende verschijning, goed op weg om haar ideaalbeeld te bereiken. Op het werk weet iedereen dat ze transgender is, maar ze gaat nog als man werken. “Om ook die stap te zetten, moet ik er voor de volle honderd procent staan”, zegt ze zeer beredeneerd. Een geslachtoperatie is nog niet aan de orde.

Mensen op het werk begonnen vragen te stellen. Twee mensen wisten het al, de andere collega’s hadden vermoedens. Ze dachten dat ik homoseksueel was en tijdens de weekends als ‘drag queen’ optrad. Wat ze denken laat me in feite koud. Ze hebben hun leven, thuis hun eigen dingen. Zolang ik daar en hun job niet raak, is er geen probleem. Ze weten dat ik als persoon kan functioneren en ik doe mijn werk. Ik krijg nog altijd de beste evaluaties, wat ook meespeelt. Binnen het bedrijf heb ik daardoor een aantal carrièreaanbiedingen gekregen, maar ik blijf mijn huidige job doen, omdat ik nu via thuiswerk en via de computer in contact sta met mijn klanten. Bij een promotie zou dat niet meer het geval zijn en dan zou ik minder ‘vrijheid’ hebben.

Ik ben op eigen verzoek als Melina een avondje uit geweest met mijn collega’s om haar voor te stellen. Ze moesten zich even aanpassen. Mensen die ik al lang ken, reageerden nog het moeilijkst. Ook voor mij was het zwaar en stresserend. Die ‘kennismaking’ had geen negatieve gevolgen voor mijn job, al kwam iedereen me wel eens bekijken. Op kantoor ben ik nog altijd als man gekleed, vaak in strakke kledij, af en toe androgyn. Ik zou graag snel gaan werken als vrouw, maar eerst moet ik nog tien maanden hormonen nemen.

Via de Vlaamse GenderKring ben ik gaan aankloppen bij het genderteam want ik wilde het in overleg én onder begeleiding doen. Ik ben er niet naartoe gestapt om ‘groen licht’ te krijgen. Ik heb gewoon gezegd dat ik eraan toe was, omdat ik me op het werk al ‘geout’ had en ook overdag als Melina buitenkwam. Ik heb geen zin om als vrouw elke dag met borstprothesen te gaan werken. De hormonen moeten daarvoor zorgen. Komt het op een natuurlijke manier tot een B-cup dan is het oké. Als dat zo is, dan heb ik geen keuze meer hoe ik buitenstap.

Nu neem ik antimannelijke hormonen, tijdens de jaarwisseling komt er een overschakeling naar vrouwelijke hormonen. Wat ik nu naboots met siliconen is prima. Komt de cup niet op een natuurlijke manier, dan ga ik prothesen laten plaatsen. Aan mijn gezicht laat ik enkel mijn oren wat corrigeren en wil ik een kleine ‘touch’ aan mijn neus: een beetje versmallen en omhoog trekken. Ik heb alles heel goed gepland zowel ook op financieel vlak. Enkel mijn werk verliezen zou nog roet in het eten kunnen gooien. Sollicitaties zal ik dan als vrouw doen.

Voor een geslachtoperatie heb ik een beetje schrik, daar sta ik terughoudend tegenover. Ik heb verhalen gehoord van mensen die veel bloed hebben verloren... Een operatie acht ik dus niet echt noodzakelijk. Het houdt me trouwens niet tegen om als vrouw buiten te komen. Ik doe een strak broekje aan en het is in orde. Mijn grootste probleem blijft op dit ogenblik de ontharing.

Ik word als blondine wel eens lastig gevallen. Veel mannen kijken en draaien hun hoofd om. Het stoort me niet echt. Ik leef mijn eigen leven en laat me niet leiden door iemand anders. Toch zou ik willen weten wat die mensen denken: vinden ze het lelijk, denken ze dat het niet kan, zouden ze het mooi vinden, is het goed gedaan? Mensen gapen me ook gewoon aan en vragen zich af of ik van Venus of Mars kom. Ik hoop Venus... Ik hoop ook dat ik door de hormonen minder door de mand zal vallen.

Mits een aantal kleine aanpassingen zie ik een beeld dat ik graag zie en dan ben ik blij. Die drang om er heel goed uit te zien blijft. Ik wil dat ik in de richting evolueer van een creatie waar ik van droom. Voor mij is dat schoonheidsideaal te vergelijken met een werk gecreëerd door een kunstenaar. Ik ben gek van mijn eigen beeld, dat weet ik. Ik spiegel me aan een aantal Vlaamse modellen. Was ik als vrouw geboren dan zou ik dat ook zo aanvoelen.

Mijn laatste relatie ligt al 10 jaar achter de rug. Ik ben zeer op mezelf gesteld en ben blij dat ik alleen ben. Ik ken mensen die voor hun transitie veel rekening houden met hun partner en kinderen. Ik moet niemand pijn doen of ontgoochelen. Alles wat ik verdien is voor mij. Ik koop nog steeds veel kleren. Bovendien geef ik tot aan het eind van het jaar 500 euro per maand uit aan de ontharing van mijn lichaam. Er mag geen zwart haartje meer opstaan.

Eigenlijk voel ik me perfect gelukkig. De eenzaamheid is er soms nog wel. Op dit ogenblik ben ik één van de transgenders die geen of zeer weinig problemen heeft. Heel wat ‘lotgenoten’ zitten in een moeilijke situatie. Ik heb alleen last waar de meeste andere mooie vrouwenlast van hebben: mannen. Er zijn er zelfs die me volgen tot ik in de wagen zit en dan nog op de ruit tikken. Ik ben daar niet mee gediend. Trouwens, ik ben niet voor de mannen en zou dat als man nooit gedaan hebben tegenover een vrouw. Ik geef ze een aanblik die zegt dat ze maar beter weggaan. Ik denk dat ik heel veel kamelen waard ben in het land waar de mannen vandaan komen die mij soms lastig vallen.

Augustus 2004