18 Oct, 2017

Portretten 2003-2006

Nancy - Juli 2004

Voor geen geld de klok terugdraaien

Als ik Nancy aan het eind van de zomervakantie toevallig in een treinstation tegenkom, stapt ze gezwind uit de wagon. Nancy heeft na een paar weken vakantie haar eerste werkdagen als vrouw achter de rug. ‘s Middags maakt ze in de buurt van haar kantoor tijd om bij te babbelen. Een jaar is zo voorbij. Ze heeft een sportief en alledaags uiterlijk. Innerlijk lijkt ze de rust zelve.
 
Het is allemaal prachtig verlopen, op het werk hoorde ik enkel complimenten. Ze doen allemaal hun hoed af voor wat ik doe. Ze nemen me vanaf de eerste dag au serieux. Niet alleen op mijn dienst, maar ook bij de directie en de buitendiensten. ‘s Avonds moest ik aan mijn partner Evelien elk detail uitleggen, terwijl er in feite niet veel te zeggen was. De kinderen waren ook benieuwd naar mijn eerste werkdag was. Ze hadden overdag Evelien zelfs een paar keer gebeld.

In het begin van de transitie, toch al een paar jaar geleden, waren ze heel open en heel los. Toen volgde een terugval en gaven ze toe dat ze het moeilijk hadden. Vooral Ingrid en haar vriend hadden het even moeilijk. Ingrid mistte haar echte papa. Maarten gaat erg graag met me mee naar de stad. Hij vindt dat leuk. Olivia stelt me nu minder vragen omdat ze me nu enkel als vrouw ziet. Ze is solidair met Evelien. Voor Evelien zelf is het helemaal oké omdat ik niet meer switch. Ze stelde zich vroeger veel vragen over wanneer ik meisje en wanneer ik jongen was.

Ik voel dit niet aan als een grote stap. Nadat ik voor mezelf de beslissing had genomen en voordat ik deze stap echt zette, heb ik de directie, de sociaal assistente en mijn directe collega’s ingelicht. Daardoor word ik niet aanzien als ne rare die het plots in zijn kop heeft gehaald om als vrouw te gaan werken. De rest van het personeel kreeg een e-mail. Ik was ze vergeten. Dat leidde ook tot grappige situaties. Vandaag stond ik met een collega in de lift. Ik ken haar goed en vroeg haar of ze geen goeiedag meer zegt. Ze was één van die vele mensen die ik niet had ingelicht en dat besefte ik pas in de lift. Ze herkende me enkel aan mijn stem. Ze schrok... in de positieve zin.

Mijn collega en rechterhand is op slag beleefd geworden. Elke deur laat hij me voorgaan. Ik mag zelfs niet meer op een knopje duwen om de lift te nemen. Dat vind ik wel leuk. Buiten stoppen auto’s op kruispunten plots voor mij. Ook dat vind ik best aangenaam. Evelien is daar wat pissig om. Ook om het feit dat ze bij de schoonheidsspecialiste langer met mij bezig zijn dan met haar.

De meeste collega’s verontschuldigden zich al op voorhand indien ze mijn vroegere voornaam nog zouden gebruiken. Dat zijn zo van die dingen waar ik geen probleem mee heb. Tot een tijdje geleden dacht ik dat ik altijd mijn jongensnaam zou blijven gebruiken. Ik moedig mezelf soms luidop aan. Tot vorige week gebeurde dat nog met mijn jongensvoornaam. Nu zeg ik: “Nancy meisje, we gaan ervoor...”

Evelien heeft de dag voor mijn definitieve stap geweend. “Ik ben mijn Luc kwijt!”, zei ze. Ik begreep het wel omdat ze aangaf dat ze haar Luc kwijt was. Voor mij is het geen grote stap maar zij bekijkt dat anders.

Sinds vorig jaar hebben we er ook met de buren en vrienden over gepraat. Tot na de zomer van 2003 leefden we nog een stuk in afzondering. Mensen reageerden er prima op. Enkel mijn twee broers hebben het er nog steeds moeilijk mee, maar legden er zich uiteindelijk bij neer, vermoedelijk onder druk van hun vrouw. Mijn schoonzussen hebben zich letterlijk in mijn armen gesloten. Mijn twee broers zijn de enige die er nog domme grapjes over maken: “Wij hebben een zus met ballen aan zijn lijf.” Voor hen blijf ik hun broer, punt uit. Eigenlijk willen ze zeggen dat ik geen echte vrouw ben. Ik hoor dat niet graag.

Ik weet nog niet of ik ook de geslachtsoperatie ga laten uitvoeren. Ik sprak er met de psycholoog over, maar voor mij is het nog geen uitgemaakte zaak. Wat ik in mijn broek heb zitten, daar heeft niemand iets mee te maken. Waarom zou ik me laten opereren voor iets waar ik voor mezelf niet mee bezig ben. Mijn enige motivatie om het wél te doen is om op mijn identiteitskaart officieel vrouw te zijn. Ik weet dat Evelien het niet leuk zou vinden, maar ik denk dat ze er zich uiteindelijk niet zal tegen verzetten.

Ik vind mezelf echt niet moedig. Dat heeft niets met valse bescheidenheid te maken. Evelien wilde dat ik de eerste dag in een mantelpakje zou gaan werken, maar dan verwachten ze dat altijd van me en dat zou fout zijn. De mantelpakjes met chique handtas houd ik voor speciale gelegenheden. Ik voel me als vrouw ook heel wat zelfzekerder. Toen ik vroeger als man door de winkelstraat liep, dan trachtte ik me te verstoppen. Nu loop ik mooi rechtop en kijk naar alles en iedereen. Ik ben echt mezelf. Het voelt allemaal erg natuurlijk aan. Ik vind het gewoon gewoon.

Met wat er maandag tijdens de eerste werkdag zou gebeuren, was ik niet echt bezig geweest. Ik maakte me wel zorgen over wat ik zou aandoen: welke schoenen, welke rok... het was moeilijk om kiezen. Ik vroeg me de hele tijd af of ik er niet te onnozel zou uitzien. Maandagochtend was het even paniek. Ik liet Evelien slapen. Het was een hele bedoening om op tijd klaar te geraken. Alles liep fout: problemen met de lenzen, een vlek op wat ik eerst aanhad, daarna met thee gemorst, geen assortie schoenen om aan te doen, het eten van de katten omstoten... Ik heb heel wat afgevloekt (lacht...) Ik was in paniek om mijn trein te missen. Evelien zei me ‘s avonds dat ze die ochtend alles had gezien of gehoord en dat ze deed alsof ze nog sliep.

Voor nog geen 100 miljoen euro zou ik de klok terug willen draaien. Niet dat ik ben geëvolueerd van een zeer ongelukkig tot een overgelukkig persoon, dat is het ook niet, maar het zit gewoon goed. Het is niet het antwoord op alle problemen, maar ik kan ze nu veel beter aan. Ik word aanvaard, maar zouden ze allemaal aanvaard worden? Nu komen er dingen los bij mensen die ik nooit gehoord heb. En dat heeft blijkbaar met mij te maken omdat ik meer open ben en meer goedlachs ben. Homoseksuele collega’s doen hun verhaal bij mij, maar durven er bij de anderen niet voor uitkomen.

Juli 2004