18 Oct, 2017

Portretten 2003-2006

Samuel - Februari 2005

De puzzel van mijn leven krijgt vorm

Samuel houdt niet van hokjesdenken en omschrijft zichzelf als mens. Zijn chef zegt op het werk tegen alle dames vrouwke. De eerste drie weken liet Samuel, kortweg Sam, hem begaan. Sam: “Nu verbetert hij zich snel als hij zich vergist en spreekt me dan aan met manneke.” Toch vindt Sam dat lastig omdat hij vindt dat hij soms veel vraagt van mensen. Binnen zes weken volgt een eerste operatieve ingreep om zijn fysieke transformatie definitief in te zetten. Ook deze ervaringen wil hij delen met anderen.
 
Tijdens de zomermaanden van 2004 veranderde ik van dienst binnen een groot overheidsbedrijf. Ik was op zoek naar een minder stresserende job omdat ik door mijn transitie te veel druk ondervond. Vooraleer van baan te veranderen wilde ik op de nieuwe afdeling polsen hoe er zou worden gereageerd op het gegeven transseksualiteit. Want wat als ze er niet mee zouden kunnen omgaan? Ik ging bij de sociale dienst informeren en ben met iemand van die dienst naar mijn directeur gestapt. Ik stond meteen voor een dilemma. “Dag mijnheer”, zei ik beleefd tegen hem. Hij antwoordde: “Zeg maar Fred... En hoe is jou naam?” Mijn testosteron begon te werken en zei: “Officieel is dat nog Veerle, maar ik zit in een overgangsfase”. Het werd even stil en ik vulde aan: “Ik ga binnen dit en een jaar een geslachtsoperatie ondergaan.” Hij leunde perplex achterover in zijn stoel en ik verontschuldigde me. Ik zei: “Sorry dat ik het zo in je gezicht kwak, maar je gaf het wel mooi aan, zoals bij een voorzet in voetbal.”

Hij vond het geen probleem en vroeg zich af of ik ook kwam zeggen dat ik door de transitie een poos ziek zou zijn. Dat was dus niet onmiddellijk het geval. Mijn chef vond dat ik naar hem moest komen als iemand slecht zou reageren. “Pestgedrag wordt hier niet getolereerd”, zei hij. Ik bevestigde dat ik mijn mannetje wel kon staan. Meteen haalde hij mijn directe oversten erbij. Ze schrokken even, maar dachten mee hoe het aan mijn 40 collega’s doorgegeven kon worden. Ik stond er versteld van. Zoveel menselijkheid had ik niet verwacht. Iedereen persoonlijk inlichten zag ik niet zitten, dus werd het een personeelsvergadering: de korte pijn… Niet veel later hing er een briefje aan het prikbord dat een vergadering aankondigde. Iedereen ging aan het speculeren over het onderwerp.

De dag zelf had ik het koud en warm tegelijkertijd. We waren op de chef aan het wachten en ik probeerde me weg te stoppen. Toen hij binnenkwam zei hij meteen waar het op sloeg. Iedereen reageerde verbaasd. De chef zei dat hij 100 procent achter mijn beslissing stond en hoopte dat dat voor iedereen zo zou zijn. “Een unieke kans om zoiets mee te maken”, besloot hij. Toen moest ik een woordje plaatsen. Ik voegde daar niet veel aan toe en zei dat iedereen met alle vragen bij mij terecht zou kunnen. Het bleef muisstil dus probeerde ik het ijs te breken door te zeggen dat de suikerbonen komen als alles achter de rug is. Iemand vroeg wat mijn nieuwe naam zou zijn. Er bleek al een Sam te zijn dus zei ik dat Sammeke of Sammy ook goed was. Ze vroegen wanneer dat in voege zou gaan, alsof het een reglement was. (lacht...)

De mannelijke collega’s vroegen naar feiten: wanneer zou ik worden geopereerd, of ze er een piemel zouden aanzetten, of ik een orgasme kan hebben. De vrouwen op het werk grapten dat ik een baard zou krijgen, het soort overbodige lichaamshaar waar zij alles voor doen om zo weinig mogelijk van te hebben. Ze kwamen toch ook heel voorzichtig informeren of ik de Iengte zelf mag kiezen. Daar schrok ik wel van omdat de vrouwen meestal zeggen dat zoiets niet belangrijk is.

Nu zeg ik tegen andere collega’s buiten de groep waar het op staat. Ik ben er van overtuigd hoe eenvoudiger je ermee naar buiten komt hoe makkelijker het voor hen is. Door het uit te stellen, geef je roddels en achterklap vrijspel. Het begrijpelijk maken en open staan voor vragen is belangrijk. Ik heb altijd gezegd: ik ben een mens, met een voorkeur voor vrouwen. Ik heb vroeger ook relaties gehad met mannen. Wat me in die mannen aantrok was wellicht wat ik zelf wilde zijn als man.

Door mijn christelijke opvoeding had ik de idee tevreden te moeten zijn met wat God mij had toebedeeld. In werkelijkheid leefde ik in een leugen, verborg mezelf achter een masker. Je leeft pas in waarheid als je voluit je gevoelens durft uiten. Wat anderen daarover denken heeft eigenlijk geen belang. Je authenticiteit is belangrijk. Ik vind mijn geestelijke ontwikkeling even noodzakelijk als mijn fysieke transformatie en geloof dat wij schepper zijn van onze realiteit. Zo zijn we geschapen naar Gods evenbeeld als kleine creatoren van onze eigen leefwereld. Jezus is mijn grootste voorbeeld. Hij leerde ons het volgende: “Volg de weg van je hart, je gevoel en laat dát onvoorwaardelijke liefde zijn, zonder angst of oordeel.”

Wij zijn uit een goddelijke bron ontstaan, waardoor ieder mens die kracht kan aanwenden voor healing. Ik houd ook van wit-magische rituelen. Daardoor voel ik sterk aan waar blokkades zitten op het lichaam. Die ontstaan trouwens door een verstoring in ons energieveld en manifesteren zich als ziekte of pijn. Daarom is bewustwording reeds halve genezing. De kracht van de geest is enorm, Gods kracht oneindig. Ik weet dat ik klink als en moderne discipel, maar ik voel me een soldaat van de liefde.

De afgelopen maanden krijgt de puzzel van mijn leven vorm. Ik zie nu duidelijker mijn levenspad. De boodschap is: zelf die verantwoordelijkheid nemen voor mijn geluk, zonder angst en naar goeddunken handelen en spreken. Kortom: een positieve vibe doorgeven en eventueel een steun zijn voor mijn medemensen door ervaringen te delen. Ik geniet van het voorrecht een symbiose te zijn van vrouw-man, waardoor ik beiden goed begrijp. Ik kom van Venus én ik kom van Mars. Ik wil graag meewerken als schakel tussen de ogenschijnlijk tegenstrijdige genderpolen, om hen méér op gemeenschappelijk terrein samen te brengen. Later wil ik dat allemaal echt neerschrijven.

Begin maart is de eerste geplande ingreep in het Universitair Ziekenhuis van Gent. Dan zal ik er enigszins anders uitzien. Ik verwacht dat dat een bevrijding zal zijn, want ik draag graag iets spannends aan mijn borstkas en het mag daar wel wat platter zijn. Ik zal er ook snel van herstellen, want ik wil dat al lang. Maar ik schrik nog als ik soms bloot voor de spiegel sta. Na deze operatie zal mijn zelfbeeld beter passen. Toen mijn borsten begonnen te groeien was dat een echte ramp. Ik wou het tegenhouden, maar dat kon natuurlijk niet. Toch heb ik ze nooit afgebonden, want dat leek mij ongezond. Ik heb ze altijd proberen te verstoppen door mijn schouders naar voor te zetten. Nu rek ik me weer op, maak ik me weer groter en steek mijn borst vooruit, want binnenkort zijn ze er toch af. Het zal een van de mooiste dagen van mijn leven zijn. (Met een brede glimlach op het gezicht) De Sint bestaat dus echt… en zijn voornaam is Stan.

Februari 2005